Yunus Emre Şiirlerinde Ne Anlatıyor

'En Güzel Şiirler' forumunda Ezlem tarafından 6 Nisan 2011 tarihinde açılan konu

  1. Ezlem Üye


    Yunus Emre Şiirlerinde Neler anlatır


    Yunus Emre’ye göre hayat, geçmiş ile gelecek yani ezel ile ebed arasında yapılan bir seyahattir . Yunus, hayatı tasavvuf felsefesinin bu temel alegorisi yani benzetmesi çerçevesinde kavrar ve şiirlerinde bu alegoriden doğan birçok imaj kullanır. Mutasavvıflar insanın aslî macerasını yani dünyaya geliş ve gidişini bir daire hareketi gibi hayal etmişlerdir. Devr nazariyesine göre manevî âlemden maddî âleme gelen ruhlar, tekrar ilk ve aslî vatanlarına geri dönerler. Maddî âleme inen ruhların izlediği yola kavs-i nüzûl, dönüşte izlenen yola kavs-i urûc adını vermişlerdir. Bu iki kavis, yarım daire bir daire teşkil eder. Devr, bu daire hareketini tamamlamaktır . Tasavvufta kullanılan sâlik, rehber, menzil, misâfir, sefer, teferrüc, seyr…. gibi kavramlar aynı alegoriye bağlıdır. Tasavvuf düşüncesinde önemli bir yeri olan hal ve makam kavramları, yol imajına dayanır, basitten karmaşığa doğru belli menzillere ulaşmayı ifade eder. Bu yolculuktaki konaklama yerlerine makam veya menzil denir. Tasavvufun bu temel alegorileri, Yunus Emre’nin temlerini olduğu kadar üslûbunu da belirlemiştir: Yol ve seyahat alegorilerinden doğan harekete dayalı imajlar, Yunus’un şiir sanatının en belirgin niteliğidir.

    Aşk: Yunus Emre’nin şiirlerinde tasavvufî aşk, aslî temdir. Şâir, bu soyut kavramı ifade ederken ateş, içki, cinnet gibi klasikleşmiş olan istiârelerle birlikte oldukça orijinal olan hareket imajlarından ve tasvirlerinden yararlanmıştır

    Yunus Emre gibi Hak âşıklarının, vahdet-i vücuda mensup evliyanın sözleri ancak teville anlaşılır.

    Aşkın ile yanıyorum, bana seni gerek seni
    Adını hep anıyorum, bana seni gerek seni

    Ne varlığa sevinirim, ne yokluğa yerinirim
    Aşkın ile avunurum bana seni gerek seni.

    Aşkın aşığı öldürür, aşk denizine daldırır
    Arananı buldurur, bana seni gerek seni

    Aşkın şarabından içem, Mecnun olup dağa düşem
    Sensin benim hep endişem, bana seni gerek seni.

    Âşıklara Mevla gerek, Mecnunlara Leyla gerek
    Sofulara Cennet gerek, bana seni gerek seni

    Eğer beni öldürseler, külüm göğe savursalar
    Toprağım yine çağıra bana seni gerek seni.

    Yunus Emre benim adım, gün geçtikçe artar odum
    İki cihanda maksudum bana seni gerek seni.