Atatürkün ölümü şiir

Konusu 'En Güzel Şiirler' forumundadır ve YAREN tarafından 22 Kasım 2010 başlatılmıştır.

  1. YAREN Üye



    atatürkün ölümü şiiri,atatürkün ölümü şiirleri

    ATA'MA AĞIT

    Sırma sarısı yay saçlarına
    Gözüne rengini koy denizlerin
    Düşün dudakların en incesini
    Yüzüne tuncunu ver benizlerin

    Onda yürüyüşün en yiğitçesi
    Onda bükülmezi vardır dizlerin
    Gezerdi ülkede bir hızır gibi
    Em olup derdine çaresizlerin

    Durgun bir denizi andırır dışı
    İçi hiç sönmeyen bir yanardağı
    Sesinde ıslığı eser kuvvetin
    Sözünde şahlanır hakkın bayrağı

    Gökle güneş gibi buluştu onda
    Sezinin sağlamı duyunun sağı
    Yıkarak kökünden Osmanlılığı
    O gömdü tarihe bir ortaçağı

    Ürperir ovalar avazesine
    Dağlar dümdüz olur işaretiyle
    Devrilir hıncına çarpan ordular
    Kaleler dayanmaz yelpazesine

    Fikrin güzelliğin aşkın her şeyin
    Bağlıydı daima en tazesine
    Yaşadı başı dik, dünyaya karşı
    Getirdi dünyayı cenazesine

    Onsuz kaldığını bilse tabiat
    Bağlar üzüm vermez bahçeler kurur
    Okşar saçlarını ezelin eli
    Yüzüne ebedin ışığı vurur

    Övünür insanlık eserleriyle
    Yurt onun sevgisi üstünde durur
    Adıdır kurduğu devlete temel
    Ünü kurtardığı millete gurur

    Fani varlığını kaybetti ama
    Damgası yurdumun burçlarındadır
    Engin ufuklara uzanmış kolu
    Hızı şimşeklerin uçlarındadır

    Kadının erkeğin hafızasında
    Gencin ihtiyarın düşlerindedir
    Yayla yellerinde eser gölgesi
    Sesi bahçemizin kuşlarındadır

    Ben mi yazacaktım göçüm gününü
    Dökerek ardından böyle gözyaşı
    Ben ki ona büyük gezilerinde
    Oldum bir küçük yol arkadaşı

    En son durağına varmadan ömrün
    Kapadı yolunu bir mezar taşı
    Büyük kurucusu Cumhuriyetin
    Hürriyet aşıkı milletin başı

    Kemalettin Kamu


    AĞLAYALIM ATATÜRK'E

    Ağlayalım Atatürk'e
    Bütün dünya kan ağladı
    Süleyman olmuştu mülke
    Geldi ecel, can ağladı

    Doğu batı cenup şimal
    Aman tanrı bu nasıl hal
    Atatürk'e erdi zeval
    Memur mebusan ağladı

    Atatürk'ün eserleri
    Söyleyecek bundan geri
    Bütün dünyanın her yeri
    Ah çekti, vatan ağladı

    Fabrikalar icat etti
    Atalığın ispat etti
    Varlığın Türke terketti
    Döndü çarh devran ağladı

    Bu ne kuvvet, bu ne kudret
    Var idi bunda bir hikmet
    Bütün Türkler İnön'İsmet
    Gözlerimiz kan ağladı

    Tren hattı tayyareler
    Tükler giydi hep kareler
    Semerkantla Buharalar
    İşitti her yan ağladı

    Siz sağ olun Türk gençleri
    Çalışanlar kalmaz geri
    Mareşalin askerleri
    Ordular tümen ağladı

    Zannetme ağlayan gülmez
    Aslan yatağı boş kalmaz
    Yalnız gidenler gelmez
    Her gelen insan ağladı

    Uzatma Veysel bu sözü
    Dayanmaz herkesin özü
    Koruyalım yurdumuzu
    Dost değil, düşman ağladı

    Aşık Veysel



    On Kasım

    Yıl otuz sekiz, on kasım Perşembe
    Hatırdan çıkmayacak bir sonbahar
    Sarsılıyor İstanbul yedi tepe
    Yaman esmiş Dolmabahçe’de rüzgar

    Gerçek olamaz olsa olsa bir düş
    Dokuzu beş gece Atatürk ölmüş
    Böyle toptan bir yas nerde görülmüş
    Beraber ağlıyoruz kurtlar kuşlar

    Bu memlekette en çok hizmet eden
    Bu aşk ile dağlara gücü yeten
    On sekiz milyonun omzunda giden
    Atam Ankara sırtlarında yatar.

    Cahit Sıtkı Tarancı

    Ağlayalım Atatürk’e

    Ağlayalım Atatürk’e
    Bütün dünya kan ağladı
    Süleyman olmuştu mülke
    Geldi ecel, can ağladı

    Doğu batı cenup şimal
    Aman tanrı bu nasıl hal
    Atatürk’e erdi zeval
    Memur mebusan ağladı

    Atatürk’ün eserleri
    Söyleyecek bundan geri
    Bütün dünyanın her yeri
    Ah çekti, vatan ağladı

    Fabrikalar icat etti
    Atalığın ispat etti
    Varlığın Türke terketti
    Döndü çarh devran ağladı

    Bu ne kuvvet, bu ne kudret
    Var idi bunda bir hikmet
    Bütün Türkler İnön’İsmet
    Gözlerimiz kan ağladı

    Tren hattı tayyareler
    Tükler giydi hep kareler
    Semerkantla Buharalar
    İşitti her yan ağladı

    Siz sağ olun Türk gençleri
    Çalışanlar kalmaz geri
    Mareşalin askerleri
    Ordular tümen ağladı

    Zannetme ağlayan gülmez
    Aslan yatağı boş kalmaz
    Yalnız gidenler gelmez
    Her gelen insan ağladı

    Uzatma Veysel bu sözü
    Dayanmaz herkesin özü
    Koruyalım yurdumuzu
    Dost değil, düşman ağladı

    Aşık Veysel

    ATATÜRK YÜREĞİMDE

    Atatürk yarın,
    Atatürk bugün,
    Atatürk dün.

    Ben olmuş artık,
    Yüreğimde,
    Benimle her gün.

    İleriye baktığımda,
    Mavi mavi,
    Atam bakar.

    Anadolu kırlarında,
    Türüm türüm,
    Atam kokar.
    İSMAİL MALATYA


    10 KASIM

    Ben hiç 10 Kasım’a
    “Günaydın” demem ki
    Ben sensiz 23 Nisan’a
    Hoş geldin diyemem ki

    Seni özlesek bile
    Elden ne gelir ki
    Bir daha senin gibi
    Gelecek mi ne belli

    Bak 10 Kasım yine geldi
    Gözlerde yaşlar tükendi
    Aradan 78 yıl geçse bile
    Senin hatıran hiç bitmedi

    Sabahlar her zaman güzeldir
    Seni hatırlatmadıkça
    Günaydın denir ama
    10 Kasım olmayınca

    10 Kasım

    Bir bulut inmiş,beyaz,
    Karlı dağlar başına.
    Her 10 Kasım sabahı,
    Bir ateş düşer, döşüme.

    Nerdesin, ey Atam nerede?
    Sensiz millet, öksüz burada.

    Sanat, ilim, fen seninle.
    Sevinen, gülen seninle.
    Olmak isterdik inan,
    Ebediyen seninle.

    Dağların, ak başı kar mıdır?
    Kuşlar, Atamdan haber, var mıdır?

    Yarım bıraktığın işler,
    Bugün, sanki seni bekler.
    Zengin millet hayalin,
    Acep, neden emekler?

    Sen gelmiyorsan, bir haber gönder.
    Kim içimizdeki, Atatürk gibi önder?